Najważniejsze fazy przy wykonywaniu serwisu.

Najważniejsze fazy przy wykonywaniu serwisu.

faza uderzeniowa
Prawe ramię, które wykonywało po obwodzie dużego łuku pętlę z rakietą za plecami i znajdowało się w najniższym punkcie pętli, musi być w stawie barkowym i w łokciu odchylone do tyłu, dzięki pętli ruch ramienia nabiera przyspieszenia. Równocześnie tułów ze skłonu w tył prostuje się do momentu uderzenia. Prędkość zamachu ramienia przekazywana jest rakiecie, która ze względu na duży promień obrotu porusza się z większą prędkością obwodową. Ręka prowadzi rakietę po łuku pętli bezpośrednio do góry nad prawy bark i do przodu; punkt odbicia piłki przy serwisie płaskim znajduje się 50-60 cm przed palcami lewej nogi. Przy serwisie płaskim rakieta w momencie kontaktu z piłką jest podniesiona, płaszczyzna naciągu jest pionowa i prostopadła do kierunku uderzenia, tzn. w przybliżeniu równoległa do siatki. Spiralna rotacja ciała również jest przyspieszana, tak że w momencie uderzenia barki i tułów są ustawione czołowo. Całe ciało jest w tym momencie maksymalnie wyciągnięte, zawodnik stoi na palcach lewej nogi. Prawa noga tuż przed uderzeniem oderwała się od powierzchni kortu, przez co przyspieszyła wyprost ciała, i robi krok do przodu.
faza dociągnięcia, zakończenie uderzenia
Prawe ramię z rakietą kończy ruch w kierunku uderzenia, kontynuuje dalej ruch na dół i swobodnie go kończy obok lewej nogi. Prawa noga zakończyła krok i tuż po uderzeniu piłki jest dostawiana na powierzchnię kortu przed nogą lewą, aby zatrzymać dalszy ruch ciała do przodu, i pomaga w ten sposób utrzymać równowagę. Również rotacja ciała w lewo kończy się lekkim obrotem, który ukierunkowuje ruch rakiety na lewą stronę ciała. Tułów przez chwilę robi skłon, ale mięśnie górnej części ciała i nóg po minimalnym rozluźnieniu zabezpieczają szybki powrót do postawy wyjściowej.